poprzedni artykułnastępny artykuł

Czego uczy Eurowizja? [FELIETON]

Właściwie wszyscy zawsze wiedzieli, że większość konkursów filmowych, muzycznych (w tym Eurowizja), piękności to ustawki, gdzie nie decyduje jakość, a polityka, czasem polityczna poprawność czy po prostu zapotrzebowanie. Nie inaczej jest z Eurowizją, ale w tym roku nastąpiła jakościowa zmiana. Przynajmniej przestaliśmy udawać, że jest inaczej.

Nie ma co już ani przeklinać, ani życzyć, by ktoś żył w ciekawych czasach, bo w czasach ciekawych chcąc, nie chcąc, żyjemy. Zauważyłem, że jedną z cech takich ciekawych czasów jest to, że szybciej zmieniają się reguły. Rozmaite zasady, których jeszcze rok temu przestrzegano, stają się nieistotne i na odwrót.

Dobrym przykładem był tegoroczny konkurs Eurowizji,

a właściwie jego polsko-ukraiński wątek na sam koniec. Zarzut o nieprzyznanie przez ukraińskich jurorów punktów Polakowi wywołał oburzenie w naszym kraju, ale też na Ukrainie. Włącznie z tym, że sprawą, w momencie kiedy piszę te słowa, zajmują się ukraińskie władze polityczne, w tym ichni parlament.

Najważniejszy sojusznik, gospodarz, który przyjął naszych uchodźców, a my mu tak niewdzięcznie – denerwują się sami Ukraińcy, a niejeden Polak przytakuje, stwierdzając „ot, niewdzięcznicy”.

We wszystkim tym ginie gdzieś jeden nieistotny już szczegół – ponoć to konkurs muzyczny i każdy głosuje na to, co mu się podoba. W teorii – coraz bardziej już pokrytej kurzem zapomnienia – to wciąż jakieś, tak zwane, wartości estetyczne czy artystyczne powinny decydować.

A może i dobrze, że wreszcie ta 70-letnia bańka pozorów pękła?

Więcej felietonów Wiktora Świetlika

Przecież Eurowizja regularnie była konkurencją różnych państw, a jest ona tylko jednym z wielu przykładów.

Spójrzmy na Oscary. Czy naprawdę tak się składa, że określone tematyki, z mniejszościami seksualnymi na czele, przyciągają lepszych reżyserów, scenarzystów, dźwiękowców i aktorów, czy są przepustką, by wygrać?

I na europejskie nagrody filmowe. Jak to jest, że to, by polski reżyser był na nich doceniony, musiał nakręcić dzieło w mrocznym świetle stawiające jego własny kraj, z wątkami okupacyjnymi i polsko-żydowskimi w szczególności?

Wy już tego nie pamiętacie, ale kiedyś uwagę całego świata przyciągały konkursy Miss Word – największej piękności świata. Żelaznym repertuarem był kultowy moment, kiedy konkurujące laski mówiły o tym, czym się interesują i jakie mają plany. Wszystkie chciały pomagać biednym dzieciom, a życie poświęcić pomocy innym ludziom. Wiadomo też było, że o konkursach tych decydowało polityczne zapotrzebowanie, docenienie tego czy innego – często biednego – kraju.

W polskich konkursach piękności czasem zresztą decydowały jeszcze inne czynniki, dużo smutniejsze, szczególnie biorąc pod uwagę towarzystwo aktywne przy tych imprezach z nieżyjącą już plejadą gangsterów włącznie. Nawet tam jednak udawano.

eurowizja

Przy okazji tegorocznej Eurowizji już nie udawano. I szczerze mówiąc, doceniam to.

Francuski hrabia-aforysta pisał, że „hipokryzja to hołd, który występek oddaje cnocie”, ale z tym też nie wolno przesadzać. Przynajmniej przestaliśmy udawać, a – żeby było jasne – przyjaźń polsko-ukraińską traktuję jako naszą największą polisę na przyszłość. Mogę bez problemów poświęcić na jej rzecz dziecięcą zabawę, że konkurs piosenki wygrywa ten, kto najlepiej śpiewa.

Pozostaje pytanie, jak jest z walkami bokserskimi, mistrzostwami piłkarskimi, a także losowaniami totolotka i wyborami w całym mieniącym się „demokratycznym” świecie.

Czy pewnego dnia uznamy, że po prostu tak już jest, że chodzi w nich o coś zupełnie innego, niż wydawałoby się, że chodzi? Są już tacy, którzy próbują do tego przekonywać, i jeśli oni ostatecznie wygrają, to będziemy mieli prawdziwy problem.

Jeśli chodzi o Eurowizję, to gdybym ja miał decydować, wygrałby mój sąsiad.

Nie śpiewa, co prawda, ale to równy chłop, zawsze pomaga i jakbym mógł, oddałbym wszystkie głosy na niego. Tylko błagam, niech już nikt nie udaje, że chodzi tylko o muzykę.

Artykuły z tej samej kategorii

Młoda Polska cz. 3: Będąc młodym intelektualistą WS 2022

W rozkwicie młodości możemy dokonać rzeczy wielkich. Młode lata sprzyjają byciu czystej wody ideowcem. Czy można w tym czasie osiągnąć mądrość i uniknąć...

Kisiel w Odrze – felieton Wiktora Świetlika

Człowiek nigdy do końca nie przewidzi, jaki rejon Polski stanie się bohaterem medialnego sezonu ogórkowego. Ale co do jednego może być pewien – jak...

Kieszonkowe końce świata [felieton Wiktora Świetlika]

Z faktu, że oswajamy się z obecnością potwora, nie wynika, że przestaje on istnieć. Z faktu, że codziennie patrzymy na cierpienie, nie wynika, że jest ono mniejsze. Warto o tym pamiętać,...